سالها قبل فوتبال برای ما بچه های دبستان ، مدرسه و دبیرستان تنها ورزش نبود، عشق بود دوست داشتی مثل پله باشی دوست داشتی همچون رونالدو هیچ مدافعی مقابلت یارای ایستادن نداشته باشد . یا اینکه می خواستی احمد عابد زاده باشی وروی اسفالت های خشک و سخت ، شیرجه بزنی و بچه های محل برایت هورا بکشند .
کفش ها، لباس ورزشی و سرو صورتت روز جمعه از شکل و شمائل ادم ها می افتاد چرا که ساعتها زیر افتاب گرم و یا هوای سرد روی خاک ها بازی می کردی برایت مهم فوتبال بود . دبیرستان دوستی داشتم که هرگز نه فوتبال خوبی داشت نه اهل ورزش بود و نه مثل هیچ کدام از ما فوتبالی ها لباس ورزشی می پوشید اما گفت : که برای خاطر تیم استقلال و طرفداری از ان تیم ، کتک سختی از پرسپولیسی ها خورده است برای اینکه در یک اقدام شجاعانه پرچم سوراخ شده ی قرمز رنگی را به دست گرفته و به میان قرمزها رفته است.
از خنده دلدرد گرفتم و گفتم : فلانی تو که اهل فوتبال نیستی چطور شد این اتفاق افتاد ؟ حرف زیبایی زد و اینکه درست است اما در این دنیا باید که حزب باد نباشی ، تنها ان میان ایستادن و نگاه کردن به هر چیزی هرگز درست نیست ، درست یا غلط ، یک سوی قضیه را تو بگیر ، طرفدار یک گروه باش باقی قضایا حل است.
درست یا غلط هنوز هم این ورزش را رها نکرده ام یک توپ پلاستیکی چند لایه و دو تا تیر دروازه جمعه ها می تواند ما را سرگرم کند. هیچ کدام مان کریس رونالدو ، مسی یا بنزما نخواهیم شد . اما باز هم ادامه می دهیم . چرا که باختن یعنی ایستادن و نگاه کردن .
روزهای جمعه خیلی از افغان های دیگر را هم می بینم که به خاطر سن بالایشان رسما انها را " کربلایی "خطاب می کنند اما سرسختانه به دنبال توپ می دورند و انچنان با انگیزه زیر پایت تکل می زنند که تو فکر می کنی اینجا مسابقه ای ست برای فتح جام باشگاه های اروپا.
رئال مادرید و بارسلونا میان ما افغان های مهاجر در ایران محبوبیت زیادی دارد . من رئالی هستم و این ترانه خوان افغان، ترانه محلی " زنده باد رئال مادرید " را در ستایش این تیم خوانده است . نام خواننده اهنگ مسعود همنوا هنرمند جوان که اهل قطغن زمین در شمال افغانستان است.
